Fictie | Hallelujah

De donkere lucht belooft sneeuw. Het is koud. Echt koud. Ademwolkjes-koud. Mensen die zichzelf in dikke jassen hebben gewikkeld lopen zo snel mogelijk richting de warmte. Feestverlichting knippert en kerstmuziek klinkt uit een speaker.

Bron: Tumblr.com

I.
De kamer is donker en warm. De gordijnen zijn dichtgetrokken. Enkel een kleine kerstboom in de hoek geeft licht. Op een donker houten dressoir staat een hoop kerstkaarten. Af en toe kruipt het licht van een voorbij rijdende auto of fietser de kamer binnen. Op tafel branden kaarsjes en in de open haard brandt een knappend vuurtje. De geur van brandend hout heeft zich vermengd met die van dennennaalden. Op de bank zitten een jongen en een meisje. Zij ligt met haar hoofd op zijn borst, hij heeft zijn arm om haar middel geslagen. Met hun ogen dicht neuriën ze mee met de muziek die uit de radio komt.

II.
Hij jaagt gehaast door de nauwe straten. Af en toe glijdt hij bijna uit. De lucht is dreigend, de verlichting etalages koud en onpersoonlijk. Rillend trekt hij zijn dunne jas dichter tegen zich aan. Hij niest en veegt zijn neus af met de rug van zijn hand. Een hand in een versleten wollen vingerloze handschoen. In oude schoudertas die hij met zich meedraagt zitten boeken. Antieke boeken die hij jarenlang gekoesterd heeft. Boeken waarvan hij nu afscheid moet nemen wil hij vanavond warm kunnen eten. Hij ontwijkt de argwanende blikken van de mensen die langs hem lopen. Voor de boeken krijgt hij veel minder dan gehoopt. Toch keert hij met vers, warm eten terug naar zijn kraakpand. Hij loopt de krakende trap op en gaat een kamer binnen. In een hoek ligt een klein jongetje van negen jaar, met zijn gezicht naar de muur. ‘Jasper, ik heb eten!’ Hij legt zijn tas in de hoek van de kamer en loopt naar het jongetje toe. ‘Jasper, wakker worden. Papa heeft eten!’ Onder zijn aanraking keert het hoofdje naar hem toe. Hij ziet blauw van de kou. Zijn ogen zien niets meer.

III.
Pats! Een sneeuwbal eindigt twee centimeter van haar gezicht in de muur waarachter ze verborgen zit. Zonder te kijken tasten haar handjes naar de stapel vooraf gerolde sneeuwballen, haar munitie. Ze hoort gelach van haar broertjes. Ze staan vrij dichtbij. Als ze dit goed timed kan ze ze allebei raken! De spanning maakt zich van haar meester en bijna als een droom voelt zichzelf al vanachter haar muurtje verrijzen als een soort warrior princess. Twee goed gemikte ballen komen neer op Tim’s borst en in zijn gezicht. Peter ziet zijn kans schoon en gooit met losse pols een grote bal haar kant op. Nog net weet ze zich achter haar muurtje te laten vallen. Haar wangen zijn rood, haar handen in hun wanten koud. Ze probeert Peter’s locatie in te schatten door de omgevingsgeluiden in zich op te nemen. Plots hoort ze heel dichtbij een takje breken. Met twee handen vol sneeuw springt ze op en Peter zit, aan zijn verraste kreet te horen, onder de sneeuw. Yes! Ze heeft gewonnen! Met een tevreden gevoel zoeken haar handen naar haar tast-stok die ze achter zich tegen een vuilnisbak heeft gelegd. Tim en Peter lopen naast haar. Het is tijd voor warme chocolademelk en fijne radio!

IV.
De houten bank doen pijn aan zijn billen. De stem van de pastoor kan hem niet boeien. Heimelijk kijkt hij om zich heen. Zijn vader, zijn moeder en zijn broer kijken allemaal richting het spreekgestoelte. Voor hem zit een vrouw met een veel te grote hoed, hij kan er niet langs of omheen kijken. Af en toe wordt er, op aangegeven van de pastoor iets terug gebromd door de mensen om hem heen. Een voornamelijk eenzijdige dialoog. Hij beweegt zijn lippen, want het past niet om niet mee te doen, maar kijkt ondertussen naar de glas-in-loodramen en probeert zich de afgebeelde taferelen voor te stellen. Beweging rondom de pastoor brengt zijn aandacht naar voren. Een grote groep jongens en meisjes is op een podium geklommen. Muziek begint te spelen. Plotseling is de hele kerk verdwenen en wordt hij meegezogen in het gezang. Zachtjes wiegt hij met zijn hoofd mee. Pas als de laatste noten zijn gespeeld merkt hij dat hij nog steeds op de ongemakkelijke bank zit.

V.
De lampen van auto’s flitsen in rood en geel en wit langs ze voorbij. Het schemert. Voor in de auto klinkt de radio. Er wordt voor gladheid gewaarschuwd. Ze zit half weggedoken in een dikke jas. Slaperig van al het eten en het spelen vallen haar ogen langzaam dicht. Papa en mama maken haar wel weer wakker, weet ze. Van heel ver hoort ze papa wat brommen. Mama geeft net zo zachtjes antwoord. Dan klinkt er luid getoeter en haar vader vloekt hard. Twee felgele koplampen komen recht op haar af. […] Wanneer ze haar ogen weer opent voelt ze de gordel in haar schouder snijden. Door het gebroken raam komt koude wind naar binnen. Ze probeert zich te bewegen en slaakt een kreet, van schrik en van pijn. Haar benen zitten klem. Ze voelt de paniek zo erg dat ze vergeet te huilen. Uit een snee in haar voorhoofd sijpelt langzaam een straaltje bloed. Langs haar neus, over haar wang naar beneden. Om zich heen hoort ze mensen praten en ziet ze zwaailichten. Ze ruikt de benzine van de auto’s die ondertussen langzaam voorbij rijden. Op de achtergrond komt nog steeds muziek uit de autoradio.

VI.
De tafel is afgedekt met rood en groen en vol mooi servies dat maar één of twee keer per jaar uit de kast komt. Kristallen glazen twinkelen in het licht van de kaarsen. Uit de keuken komen de lekkerste geuren. Om de tafel wordt er gepraat en gelachen, of heftig gediscussieerd. Hij zit er naar te kijken. Zijn ogen proberen alles zo goed mogelijk op te slaan voordat het weg is. Met een halve glimlach reageert hij af en toe op zijn tafelgenoten, maar hij is voornamelijk toeschouwer en verzamelaar. Verzamelaar van alle geuren, geluiden en kleuren van alles wat hij nog kan zien en meemaken. Hoewel hij nog vrij jong oogt, is zijn blik oud. Vermoeid. Afwezig gaan zijn vingers langs het scherp van zijn mes of over de steel van zijn wijnglas. In een hoek van de kamer komt er zachte muziek uit een radio.

Advertenties

Een Reactie op “Fictie | Hallelujah

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s