Fictie | Schuldig

De verhoorkamer was koud. De sfeer was om te snijden. Eddie de Veder zat stoïcijns voor zich uit te kijken. De stilte benauwde hem. Hij wist waar hij stond. Eddie was schuldig, ja, maar het was toch allemaal niet zijn schuld?

Bron: Pinterest.com

‘Goed, meneer De Veder,’ verbrak de oudste van de rechercheurs de stilte, ‘Jouw vingerafdrukken stonden op het moordwapen, jouw DNA is op het slachtoffer gevonden en je alibi klopt van geen kant. Wat is er precies die donderdagavond gebeurd?’
Eddie keek nerveus het kamertje rond. De grijze muren, het gezoem van de TL-balk. Het werkte hem op de zenuwen.
‘We weten dat je daar was, we hebben getuigen die je gezien hebben. Maar waar we nog niet uit zijn is… waarom?’ De jonge rechercheur, een vrouw, boog zich naar hem toe. Haar parfum irriteerde Eddie. Zijn vingers knepen in de leuningen van zijn stoel.

‘Oké, ik was daar. Ik wilde weten waarom! Die hufter heeft mijn leven verwoest! Hij vermoordde Elize en kwam er mee weg!’
‘Uw vriendin was toch verongelukt?’ De oude rechercheur plukte aan zijn onderlip.
Eddie lachte schamper. ‘Verongelukt? Staat dat in jullie rapport? Het was moord! Hij liet haar vermoorden omdat ze te veel wist!’ Eddie sloeg met zijn vlakke hand op het tafelblad.

‘Jos ter Aerd was een bekende verzetsheld. Stond in de geschiedenisboeken als een heldhaftig man. Elize was bezig met een artikel, hij zou een Koninklijke onderscheiding krijgen. Tijdens haar research kwam ze er achter dat Ter Aerd vast had gezeten. Opgepakt door de SS. Daar zette hij het op een krijsen en zorgde ervoor dat zijn hele ploeg opgepakt en op transport werd gesteld. Hij bleef vast zitten, tot vlak voor het einde van de oorlog. Verzetsheld. Teringlijer.’

Eddie de Veder snoof minachtend. ‘Elize confronteerde hem met de feiten. Hij voelde zich bedreigd. Beloofde haar een anderhalf miljoen om het stil te houden.’
‘Dat sloeg ze af?’
‘Natuurlijk! En toen heeft die zak haar bedreigd. Stuurde een brief met van die knipletters, zodat het niet op hem verhaald kon worden. Maar ze wist dat hij het was. Ze lichtte haar hoofdredacteur in, maar die wuifde het weg. “Dat gebeurt wel vaker”. Godverdomme…’

‘Uw vriendin overleed in een aanrijding met een vrachtauto.’ De vrouw keek Eddie met opgetrokken wenkbrauw aan. Eddie lachte vreugdeloos. Ze kwam bij die klootzak vandaan toen ze van de weg raakte. Drugs, zei men. Maar Elize gebruikte geen drugs. Ze dronk nooit en al helemaal niet als ze nog moest rijden! Ze deed alles altijd precies volgens de verkeersregels. Nooit bekeuringen, niks. Ik vertrouwde het niet, maar de politie wilde destijds niet luisteren.’

De deur van de verhoorkamer ging open en een agent fluisterde wat met de twee rechercheurs. Even later stonden er drie koppen koffie op het stalen tafelblad.
‘Dat is tien jaar geleden, waarom nu? Waarom die donderdagavond?’
Eddie haalde diep adem. ‘Na de dood van Elize heb ik me teruggetrokken. Ik heb in Cornwall, in het zuiden van Engeland, een huisje gekocht. Met Nederland had ik nauwelijks contact. Ja, mijn broer Pieter was er nog. Hij was er voor me na Elize’s… Nou ja, hij was ook degene die me er op attent maakte dat het jubileum er aan kwam. Elize en ik waren altijd geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog, dus ik sprak met mijn broer af dat ik voor een maand terug naar Nederland zou komen. Ik mocht bij hem en zijn familie logeren.’

‘En toen las jij dat Ter Aerd nogmaals onterecht eer werd toegekend, sloegen de stoppen door?’
Eddie lachte spottend. ‘Dat kun je wel zeggen! Ik heb hem opgezocht. Hij woonde godverdomme nog steeds op het zelfde adres!’
‘Wat gebeurde er toen?’ Eddie nam een slok van de koffie.
‘Hij liet me gewoon binnen. Deed alsof ‘ie God zelf was. Ik vroeg hem naar Elize, naar haar onderzoek. De hufter ontkende alles. Het was toch een ongeluk?
Maar ondertussen was ‘ie maar wat blij dat het onderzoek naar zijn zogenaamde ‘heldendaden’ met haar dood ook definitief was afgelopen!’

‘En toen kwam ik er achter dat Ter Aerd Elize’s research slim gebruikt had om zichzelf nog verder de hemel in te prijzen. Hij zei dat niemand geïnteresseerd was in de feiten. En dat Elize hem maar mooi geholpen had om die feiten nog eens extra te benadrukken! Witheet was ik. Ik heb hem met zijn eigen borstbeeld de hersenen in geslagen!’

Het was doodstil in de verhoorkamer. Beide rechercheurs bewogen nauwelijks. De triomf waarmee Eddie de Veder zijn lot definitief had beslecht echode nog door de ruimte. ‘Meneer De Veder, ik zal u moeten arresteren voor de moord op Jos ter Aerd.’
Eddie knikte, hij had niets anders verwacht. Moe liet hij zijn hoofd in zijn handen zakken.

Advertenties

Een Reactie op “Fictie | Schuldig

  1. Ik zat vandaag nog na te denken over mijn sterke rechtvaardigheidsgevoel. Ik zou er geen moord door doen, maar ik kan me zeker verplaatsen in de blinde woede van deze man. Goed stuk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s