Fictie | Montage

Traag glijdt een camera langs bekende gezichten. De beelden lijken zich vertraagd af te spelen. Uitvergroot op de kale witte muur.

Bron: Bestcarmag.com

Vijf eeuwig jonge mensen aan een tafeltje midden in de stad. Een tafel vol lege en halflege bierglazen. Glazen die al lang leeg zijn, en tegelijkertijd nooit meer leeg komen. De beelden zijn schokkerig. De persoon achter de camera reageert lachend op een opmerking van één van de vijf aan tafel.

The most as you’ll ever go
Is back where you used to know
If grown-ups could laugh this slow
Where as you watch the hours slow
Years may go by

De scene verandert. In plaats van op het terras klinkt nu het geluid van de branding de stille ruimte in. In de verte kucht iemand. Een baby huilt en weerstaat heldhaftig pogingen om gesust te worden.. De mensen op de film gooien over met een bal. Het zijn er weer zes. Vijf voor- en één achter de camera. Drie jonge mannen, drie jonge vrouwen. Gelach en geschreeuw klinkt over de muziek van de montage heen. De camera valt en wordt weer opgeraapt. Een mannenstem vraagt of er zand in is gekomen. De camera is niet het enige waar zand in is gekomen! Een gezicht, vol zandkorrels, verschijnt voor de lens.

So hold on to your special friend
Here, you’ll need something to keep her in:
“Now you stay inside this foolish grin … ”
Though any day your secrets end
Then again
Years may go by

De scene verandert weer. Zes worden er drie. De jongen en het meisje zitten in een ziekenhuisbed. Zij leest met zachte stem een brief voor. Hij ligt met zijn ogen dicht te luisteren. Niet zozeer naar de inhoud, als wel naar haar stem. Zijn hand, met in de rug een infuus gestoken, pakt de hare beet. De camera zoomt erop in en richt zich een paar seconden later weer op het tafereel. De twee lijken zich er niet van bewust te zijn dat ze gefilmd worden. Haar rode haar valt voor haar ogen en eens in de zoveel tijd duwt ze een lok achter haar oor. De camera zoomt uit en richt zich op het grote raam aan het einde van de zaal, waardoor de zon waterig naar binnen schijnt. Langzaam wordt het beeld donkerder, alleen de piepjes van de medische apparatuur en haar stem blijven nog even doorgaan.

You saved your own special friend
‘Cuz here you need something to hide her in
And you stay inside that foolish grin
When everyday now secrets end
Oh and then again
Years may go by.

Er wordt gezongen. Luidkeels. Kedeng-kedeng, oeh oeh! Ze zitten met zijn zessen in een Renault Espace. Het is krap, maar wel gezellig. De camera, vastgehouden door de bijrijder, wordt naar achteren gericht. Er wordt gezwaaid, gelachen en er wordt wat over de route gevraagd. En wanneer er weer een wissel moet plaatsvinden. De camera wordt naar buiten gericht. De zon schijnt, de snelweg lijkt eindeloos. Er wordt ingezoomd op het meisje met het rode haar. Ze steekt haar tong uit en grijnst. De camera gaat wat naar boven en blijft even rusten op de jongen in wiens armen ze zit. Hij ziet er mager uit, bleek zelfs. Zijn hand aait bijna automatisch over haar buik. Hij knikt en knipoogt naar de camera. Twee meiden zitten op de achterbank en reageren lachend op iets wat de cameraman roept. Als antwoord vliegt er een zak dropjes de auto door.

Years may go by.

Het scherm wordt langzaam weer zwart. Vanuit het donker vult een foto het hele doek. Zes vrienden staan schouder aan schouder voor een klein kroegje. Op een bord staan in het Frans gerechten beschreven. De foto blijft staan tot de laatste tonen van de muziek zijn verdwenen. De stilte blijft achter.

Years may go by….

Advertenties

2 Reacties op “Fictie | Montage

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s