Fictie | But First, We’ll Live

Wat doe je als je dagen geteld zijn? Hoe maak je plannen voor een toekomst die met de dag verder weg lijkt en toch gevaarlijk snel dichterbij komt?

Bron: mynewnormals.com

Nu gaat het goed, vandaag is een goede dag. Daarom was het vandaag het moment om dit op te schrijven, voor ik het niet meer kan. Voor ik er niet meer ben. Elke week voel ik dat het slechter gaat. En voor dat het zover is, wil ik toch kwijt wat niemand wil horen. Van mensen die ziek worden wordt altijd gezegd hoe dapper ze zijn en hoe moedig ze strijden.

Fuck dapperheid. Als je nachtenlang wakker ligt van de misselijkheid en je maaginhoud eruit kotst, totdat er alleen nog maar gal overblijft, kan het einde niet dichtbij genoeg zijn. Natuurlijk probeer je zo lang mogelijk te leven. Als het niet voor je zelf is, dan wel voor je vrienden en familie. Maar op momenten dat het slecht gaat, voelt het soms alsof ik vecht voor iets dat nooit gaat komen.

En tussen de pijn en de wazige momenten door probeer ik toch zoveel mogelijk te genieten van de mooie dingen. Gieren van het lachen onder het genot van een biertje of iets sterkers. Naar de sterren kijken. Zo veel mogelijk vasthouden aan wat, maar vooral wie, het belangrijkste is.

Er komen altijd tijden dat je zegt ‘Hee, ik was gelukkig. En ik had het niet eens door.’ Die dagen moet je koesteren. Dit zijn de dagen waar je later op terug kunt vallen, op momenten dat het even niet gaat. Soms helpt dat.

Ik schrijf dit in het zonlicht, liggend op een bed dat in de woonkamer is gezet. Omdat ik te ziek ben om nog een trap op te gaan. Ik merk aan alles dat het niet lang meer duurt en ergens ben ik opgelucht. Doodgaan is niets. Je houdt simpel op te bestaan. Hooguit leef je nog een aantal jaren door in de herinneringen van je vrienden en familie

Maar voordat het zover is, kijk ik naar buiten. Ik zie mensen langsfietsen. Door de gracht vaart een bootje met studenten, zittend op kratjes bier. Vanuit een boom stijgt een zwerm vogels op die ingewikkelde patronen vormen in de blauwe lucht. Ik kijk ernaar en voel me lichter en rustiger dan ooit en ik denk: “If we die we die. But first, we’ll live.”

Advertenties

3 Reacties op “Fictie | But First, We’ll Live

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s