Fictie | No Going Back

Met een schok word ik wakker. Zweet staat op mijn voorhoofd, mijn dekbed ligt half op de grond en de felrode cijfers op mijn wekkerradio kijken me spottend aan.

Bron: Rachealsrest.org

Naast me slaapt mijn vrouw rustig door. Ik ga rechtop zitten en zoek in het donker naar het flesje water op het nachtkastje. Ik probeer mijn hartslag wat rustiger te krijgen. Ik ben klaarwakker en al mijn zintuigen staan op scherp.

Dit is bij lange na niet de eerste keer. Sinds ik terug ben gebeurt het vrijwel elke nacht, dat ik wakker schrik. Maar ook overdag ben ik constant in overdrive. Bij elk geluid schrik ik op, raak ik in paniek. Alles doet me denken aan die klotewoestijn. En mijn vrouw begint het ook te merken. Zeker toen ik laatst bijna onze zoon een klap gaf toen hij met een plastic geweer aan het spelen was.

Met de jongens uit het peloton drink ik elke week nog een biertje. En dan zie ik dat iedereen het moeilijk heeft. Maar we praten er niet over. Survivor’s guilt, zou mijn psycholoog zeggen. Vind je het gek dat, wanneer je rond de tafel kijkt, je steeds weer ziet hoe klein de groep is geworden sinds de laatste missie?

Survivor’s guilt. En post traumatisch stress syndroom. Dat zijn woorden waar de psycholoog als een soort stokpaardje elke sessie weer mee aan komt zetten. Mooi, maar de nachtmerries gaan er niet van weg. Dat constante gevoel, dat je nog steeds ‘gevechtsklaar’ bent, blijft.

En voor de buitenwereld ben je een held, of een moordenaar. Ondertussen probeer je zo gewoon mogelijk te doen. Je gaat naar familiebijeenkomsten waar je je niet meer thuis voelt, je ziet oude vrienden waar je niets meer mee gemeen hebt. En ondertussen herhaal je in je hoofd steeds –alles is goed. Alles is goed.

How do you pick up the threads of an old life? How do you go on, when in your heart you begin to understand… there is no going back?

 

Advertenties

Een Reactie op “Fictie | No Going Back

  1. Inderdaad. There is no going back… Niemand ziet hoe alles zich in je hoofd blijft herhalen. Maar het blijft. Dag na dag. En veel te weinig mensen die begrijpen hoeveel verschil het zou maken als we het anders zouden aanpakken voortaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s