Fictie | De Laatste Brief

Moe. Dat is mijn basisemotie deze afgelopen tijd. Ondanks de morfine, die de pijn op afstand moet houden. Het is inmiddels een anderhalf jaar sinds Het Nieuws. En 3 maanden sinds ik voor het laatst het ziekenhuis verliet.

1455739032_thumb.jpeg
ImagineFM.net

Voor me, op mijn bureau, ligt een stapel papier. Administratie. Zelfs als je op sterven ligt laten ze je niet met rust. Van beneden vult de geur van een preischotel langzaam de ruimte. Ik benijd mensen die nog trek hebben. Die nog echt zin in een maaltijd hebben. Ik wordt er alleen maar misselijk van en het komt er net zo hard weer uit. Bijwerkingen? Van de medicijnen of van doodgaan?

Doodgaan. Ha. Verdwijnen, eerder. Zwakker worden en uiteindelijk vervagen tot er niets overblijft. Doodgaan hoort bij een heroïsche redding met zelfopoffering, doorzeefd met kogels. Of een auto ongeluk. Wat ik aan het doen ben zou die naam niet mogen dragen.

Ik laat mijn pen rusten en luister naar de geluiden die van buiten door het open raam naar binnen dwarrelen. Auto’s, roepende, lachende mensen. Een wereld waar ik binnenkort niet meer deel van uitmaak. Sterker nog, waar ik al tijden geleden gestopt ben deel van uit te maken.

Maar ik dwaal af. Ik schrijf dit omdat ik nog wat dingen kwijt wil. Dingen die misschien wel vanzelfsprekend zijn, maar die misschien in de loop der jaren aan kracht verliezen als ze gewoon uitgesproken worden. Daarom schrijf ik ze op.

Ik ga niet zeggen dat het ‘goed’ is. Het is helemaal niet goed. Het doet pijn. Mij nu net zo veel als jullie straks. Dit is niet voor niets de zoveelste versie van wat ik op papier probeer te krijgen. Al die andere versies zijn nat gejankt en de inkt is uitgelopen. Ik ben niet sterk. Ik ben niet heldhaftig. Ik wil nog niet gaan. Maar als het dan toch moet moet, dan wel op mijn manier.

Als ik weg ben, hoop ik dat er meer gelachen dan gehuild wordt. Omdat we, zeker sinds ik ziek werk, er zorgvuldig voor gezorgd hebben dat we meer mooie momenten creëerden dan dat er slechte momenten waren. Denk daar aan. Lach. Draai muziek. Zing keihard door je tranen heen mee.

Ik kan uren doorpraten. In de hoop dat, zolang ik schrijf, ik het onvermijdelijke kan uitstellen. Maar everything has it’s time. And everything ends.
Zo ook deze brief. Ik houd van je. Vergeet dat nooit. Het komt op papier nooit zo sterk over, maar het is de waarheid.

Het wordt donker voor mijn ogen, de kracht verdwijnt uit mijn vingers. Mijn handschrift wordt met elk woord meer onleesbaar. En het is goed zo. Het is gedaan. Straks ben ik enkel nog een verhaal, een herinnering. Uiteindelijk zijn we allemaal herinneringen. Zorg dat het mooie zijn.

xD

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Myriam schreef:

    Waaw, wat ontzettend mooi geschreven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s