Recensie | Suffragette (2015)

Gelijke rechten. Nog steeds staan ze centraal. Kijk naar alle commoties rond de Oscars, waar donkere acteurs zich benadeeld voelen door de Academy. Maar ook vrouwen vechten nog steeds om gelijkheid. Een strijd die al decennia lang voortduurt.

Movieweb.com

In Suffragette neemt regisseur Sarah Gavron de kijker mee naar Engeland aan het eind van de 19e eeuw, waar deze strijd tot nog toe vreedzaam werd gevoerd. Hierdoor hadden de mannen in die tijd ook het idee van ‘Laat ze maar, die onzin gaat wel weer over’.

Maud Watts (Carey Mulligan, Doctor Who; Far From The Maddening Crowd) maakt kennis met deze groep strijdende vrouwen, de Suffragettes. De groep maakt iets strijdbaars in haar los, wat ook thuis bij haar gezin spanningen teweeg brengt. Wanneer een vrouw uit de fabriek waar ze werkt een getuigenis moet afleggen, maar op het laatste moment niet kan, vraagt ze Maud haar plaats in te nemen.

Naast Carey Mulligan zijn er rollen weggelegd voor Helena Bonham Carter, (Harry Potter, Sweeney Todd) en Meryl Streep (Into the Woods). Dit keer hoeft er niemand te zingen. Nou ja, niet op muziek.
Meryl Streep is Emmeline Pankhurst, een inmiddels historisch figuur, die aan de oprichting stond van de vrouwenbeweging in Engeland.

Beide vrouwen zijn inmiddels zulke grote namen in de filmwereld dat je bijna verwacht dat ze geen potten kunnen breken. En in dit geval klopt dat. Elke scene waarin Bonham-Carter en Streep zitten, trekken ze alle aandacht naar zich toe. Terecht. Want de rest van de film is de aandacht op Carey Mulligan gericht. Mulligan is de spil van de film en doet in geen geval onder voor haar eerder genoemde mede-actrices.

Dit wil overigens niet zeggen dat de film geen fouten heeft. Vooral de dialogen moeten het ontgelden. Ze klinken stroef en soms zelfs karikaturaal. Een voorbeeld hiervan is de opzichter in de fabriek. Die zou zo uit de musicalversie van Les Misérables gestapt kunnen zijn. De film moet het ook met name hebben van zijn hoofdrolspeelsters: Helena, Meryl en vooral Carey spelen de sterren van de hemel. Misschien ook leuk om te vertellen dat het creatieve team van deze film alleen maar uit vrouwen bestaat. In een tijd waar in Hollywood gekeken wordt naar vrouwen achter de camera, is dit een extra interessante wending.

Deze film komt trouwens op een tijdstip waar vrouwenrechten weer / nog steeds fel bevochten worden. Net de film Selma, die in 2014 op een tijdstip uitkwam waar de relaties tussen blank en ‘zwart’ weer eens op scherp gezet werden.

Eén ding moet sowieso gezegd worden: er zit wel hart in de film. In een tijd waar mensenrechten, vrouwenrechten op plaatsen nog steeds met de voet getreden worden, is deze film een schreeuw in de duisternis. Een schreeuw die vanuit 1900 doorklinkt door de jaren heen, maar nog steeds zo luid is.

Advertenties

Een Reactie op “Recensie | Suffragette (2015)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s