Ziek.

Ik ben ziek. Geen griep of zo, maar echt ziek. Althans, voorlopig nog. Het is gelukkig niet chronisch. Wat is er gebeurd, dan? Dat zal ik eens vertellen…

12237524_911203568970148_267691833_n
Bron: Instagram.com/daankusen

Het begon allemaal een tijdje geleden. Ik had veel last van buikpijn, pijn in mijn onderrug en misselijkheid. Dat ging dan een of twee dagen door en daarna was alles weer goed. Tot ongeveer twee weken geleden.

Sinds twee weken geleden hield de pijn niet meer op. Dit leverde slapeloze nachten op en een gestaag dalende voorraad paracetamol. Op donderdag was het zo erg dat ik, na overleg met thuis, op vrijdag de huisarts gebeld had. Daar kon ik gelukkig ’s ochtends terecht. Bloed en urine ingeleverd en een echo laten maken in het ziekenhuis. Men dacht eerst nierstenen. Voor het weekend kreeg ik meer paracetamol, maar ook Diclofenac mee. Daar werd de pijn wel minder van. Ook bleef mijn temperatuur in het weekend rond de 36 graden.

Tot dinsdag. Toen moest ik terugkomen bij de huisarts. Ontstekingswaarden in het bloed waren torenhoog en inmiddels had ik ook 38 graden koorts. Ik werd meteen doorgestuurd naar het St. Antoniusziekenhuis in Leidsche Rijn, alwaar ik wederom urine moest afstaan en bloed moest prikken. Ook werd er een CT-scan gemaakt. Aan het eind van de middag werd besloten dat ik maar moest blijven. Ik tastte inmiddels nog steeds in het donker over wat ik nou precies had. Er konden een aantal “boosdoeners” zijn: nierstenen, die werden al snel weggestreept. Ook galstenen kon na de CT-scan worden weggestreept.

Maar goed, ik werd dus na LANG wachten uiteindelijk naar een verpleegafdeling gebracht waar ik een bed toegewezen kreeg. Die avond kwamen ook alle drie mijn broers langs, wat enorm gezellig was.

Uiteindelijk heb ik een week, van dinsdag tot dinsdag, in het ziekenhuis gelegen. Kort na opname werd me al snel duidelijk dat het naar alle waarschijnlijkheid alvleesklierontsteking moest zijn. Een zware. Ik heb een halve week aan een infuus gelegen waarbij ik elke dag drie liter water binnen kreeg. Want op een andere manier was zo’n ontsteking niet te behandelen. De pijn werd minder, de koorts hield nog aan (en groeide zelfs tot 39 graden) tot aan het eind van afgelopen weekend.

Uiteindelijk kreeg ik maandag te horen dat ik de volgende dag naar huis zou mogen. Dus eindelijk, na een week kon ik gisteravond weer in mijn eigen bed liggen!

Ben ik nu beter? Neen, nog (lang?) niet. Ik moet nog steeds heel erg opletten of ik weer koorts krijg, of ik misselijk word of moet overgeven. Ik ben nog elke dag enorm moe en kan me enorm slecht concentreren. Over een paar weken moet ik terug voor controle en als alle waarden laag blijken, krijg ik ook nog een MRI-scan, omdat ze nog steeds geen idee hebben waar die alvleesklierontsteking nou eigenlijk vandaan komt!

Uiteindelijk ben ik enorm dankbaar voor iedereen die de afgelopen week op bezoek is geweest, want anders was ik vermoedelijk van verveling gestorven. En dat is een ongewone bijwerking van alvleesklierontsteking. Helaas niet van ziekenhuizen.

7 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Jeetje, dat is even schrikken!! Heel veel beterschap!

  2. Paul schreef:

    Fijn dat het weer beter gaat! Doe het rustig aan!

  3. Esra schreef:

    Oh wat vervelend… Heel veel beterschap!

  4. Hilde schreef:

    Oh wauw dat is heftig!! Veel sterkte en beterschap!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s