Recensie | Me And Earl And The Dying Girl (2015)

Films over tieners met kanker die verliefd worden zijn er tegenwoordig een heleboel. Neem bijvoorbeeld A Walk To Remember, The Fault In Our Stars of The Spectacular Now. Is Me and Earl and the Dying Girl een film die de trend doorzet? Of iets heel anders?

wired.com
Bron: Wired.com

Het eerste verschil met de “standaard” boy-meets-girl-with-cancer-boeken en of films (of girl meets boy, daar wil ik vanaf zijn) is dat de hoofdpersonages verliefd worden. In Me and Earl and the Dying Girl maken we kennis met Greg Gaines (Thomas Mann, Project X).

[…]Een student die zijn laatste jaar op de middelbare school zo anoniem mogelijk wil doorbrengen. Hij vermijd sociaal contact en brengt het grootste deel van zijn tijd door met zijn beste vriend Earl (R.J. Cyler). Samen maken ze maffe versies van filmklassiekers. Greg’s moeder verplicht hem bevriend te worden met Rachel (Olivia Cooke, Ouija) die leukemie heeft. Tegen zijn zin geeft hij toe aan de wens van zijn moeder en tot hun verbazing klikt het goed tussen beiden en worden de twee onafscheidelijke vrienden. Wanneer Rachel zieker wordt, zal de wereld voor Greg nooit meer dezelfde zijn.[…] Bron: Wikipedia.

Me and Earl and the Dying Girl is een film gebaseerd op het gelijknamige boek van Jesse Andrews, die ook het script voor de film schreef. En misschien is dat de redding. De film wordt, ondanks het ‘awkward’ hoofdpersonage nergens onbedoeld ongemakkelijk of zoetsappig. De acteurs zijn geloofwaardig. De situaties zijn passend hilarisch, ongemakkelijk of verdrietig. En de film zit gewoon goed in elkaar. Filmisch, maar ook verhaaltechnisch. Misschien filmisch juist iets té goed. En dat is geen klacht, maar de kleine cutscene’s die Greg en Earl’s films voorstellen zijn geniaal.

Toch is deze film ook niet zonder cliché’s. Want, natuurlijk blijft de hoofdpersoon niet onveranderd achter nadat de zieke vriend of vriendin is overleden. Want ja, zoals men inmiddels verwacht van dit soort films, uiteindelijk gaat Rachel dood, ook al wordt dat tot op driekwart van de film ontkend.

Persoonlijk vond ik het ietwat overdreven dat de film op het Sundance Festival dit jaar met staande ovatie werd ontvangen, maar toch is dit ook wel terecht. De film mijdt niets, danst nergens om heen, is eerlijk, grappig, verdrietig en bovenal een verhaal van een vriendschap die zowel dankzij als ondanks een ziekte ontstaat. Als ik met sterren zou werken (en misschien ga ik dat in de toekomst ook wel doen, is wel lekker makkelijk, zou ik Me And Earl And The Dying Girl vier sterren geven. Waarom geen vijf? Omdat men Nick Offerman (Parks and Recreations) die Greg’s vader speelt, veel te weinig te doen geven. En dan steelt ‘ie nog elke scene waar hij in is.
Maar is Me And Earl and the Dying Girl trend doorbrekend? Ik denk het niet. Toch zit de film wel erg dicht tegen de grens aan.

Me And Earl and the Dying Girl [4/5]
Regie: Alfonso Gomez-Rejon
Screenplay: Jesse Andrews
Met o.a.:

  • Thomas Mann
  • Olivia Cooke
  • Ronald Cyler II
  • Jon Bernthal
  • Nick Offerman
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s