Fictie | Into The Fire

Doodstil zat hij op het dak van het flatgebouw, luisterend naar het verkeer beneden. Uit duizenden kleine raampjes van de flats rondom hem kwam licht. Zijn haar wapperde in de wind. Met zijn kin steunde hij op zijn rechterhand, in een bizarre gelijkenis met Auguste Rodin’s ‘De Denker’.

bac-gotham-rooftop
Bron: risensources.com

Het was koud, maar hij leek de kou niet te voelen. Zijn ogen stonden vermoeid. Vijf jaar geleden stond hij hier voor het laatst. Toen voelde hij zich nog sterk, onoverwinnelijk. Toen had hij de spreekwoordelijke wereld nog in de palm van zijn hand. Nu kon de wereld hem vrij weinig schelen. With great power comes great responsibility. Aan dat cliché had hij zich jarenlang aan gehouden. Hij voelde het als zijn plicht om de wereld te redden. Maar de wereld kon het geen bal schelen of ze gered werd.

En vijf jaar geleden was het genoeg. Het kostte hem te veel. Hij had afscheid moeten nemen van vrienden. Omdat ze slachtoffer werden van de zoveelste vijand. Of omdat hij ze wilde beschermen. Jarenlang had hij de wereld weten te negeren. Hij woonde alleen in een klein appartement met enkel een oude tv en een radio als gezelschap. Al vijf jaar had hij nauwelijks contact gehad met de buitenwereld. Tot dat éne telefoontje.

Twee dagen geleden werd hij uit zijn slaap opgeschrikt door gerinkel. Een telefoon die al jaren niet meer was afgegaan. Hij was weer in de stad. Zijn naamloze vijand, waarvan hij niets wist. Behalve wat honderden valse aliassen hem hadden verteld en de reden waarom hij in eenzaamheid leefde. En nu was hij terug. Wat moest hij doen? Het gevecht weer oppakken? Hem negeren? En al die doden dan, waar hij iets aan had kunnen doen? Zijn gedachten vochten met elkaar terwijl onder hem het verkeer als een slang voorbij gleed.

Hij duwde zijn hand dieper in de zak van zijn broek. Zijn vingers gleden over een prop papier. Hij haalde het uit zijn zak en vouwde het open. Heel even stokte zijn adem in zijn keel. Hij was die foto totaal vergeten. Hij deed een poging tot gladstrijken. Tussen de voegen van het ietwat vergeelde fotopapier keken twee sprankelende ogen hem aan vanuit een gezicht omringd door vurig rood haar.

Een windvlaag rukte de foto uit zijn handen. Wanhopig deed hij een poging om het papier weer te pakken te krijgen, maar het was te laat. De foto was weg. Maar toch was er iets veranderd. De moeheid was uit zijn ogen verdwenen. Zijn grijze ogen stonden nu hard, vastberaden. Hij stond op, rekte zich uit en sprong de diepte in.

Flying is simple. Just throw yourself at the ground and miss.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Esra schreef:

    Nice. Ik heb eigenlijk nooit iets van Superman, Batman en dergelijke gezien (behalve supergrover hahaha) maar dit spreekt tot de verbeelding!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s