Recensie | The Last Five Years (2014)

De vertaling van musicals naar het witte doek is altijd met argwanend oog bekeken. Want wat werkt op het toneel, werkt lang niet altijd op film. En hoe kort je een show van 2,5 uur in tot 90 minuten? The Last Five Years is de laatste poging om Broadway naar de bioscoop te krijgen.

tlfy-banner

Bron: LastFiveYearsMovie.com

Regie: Richard LaGravanese
Tekst en muziek: Jason Robert Brown

In The Last Five Years maken we kennis met Cathy (Anna Kendrick, Pitch Perfect / Into The Woods) en Jamie (Jeremy Jordan, Newsies). In een vertelling waarbij we Cathy aan het eind van hun relatie ontmoeten en Jamie aan het begin ziet de kijker vanuit twee standpunten het begin en einde van een relatie. De nummers weerspiegelen dat ook op zo’n manier dat de eerste helft van de film is voornamelijk Cathy aan ‘het woord’, In het midden komen hun verhalen bij elkaar en in de tweede helft zien we de relatie vanuit Jamie’s standpunt.

En het klinkt misschien gek, maar qua zang zit deze musical prima in elkaar. De teksten zijn enorm vlot en scherp en worden over het algemeen met gemak door Jordan en Kendrick gezongen. En daar zit ook meteen het enige probleem van de film: omdat alles gezongen wordt, is het visueel niet altijd even spectaculair. De decors zijn mooi, de locaties passen prima bij de film, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Heel het verhaal zit in de nummers. Op een toneel werkt dat prima, op film kan dat wat saai overkomen.

Omdat de rollen van Jamie en Cathy de enigen zijn die nummers hebben en de rest van de cast weinig tot geen spreektijd krijgt, ligt de film stevig op de schouders van Anna Kendrick en Jeremy Jordan. En dat zit goed. De chemie is er, de muziek doet de rest. Maar is het genoeg? Voor mij wel. Waar ik Into the Woods tegen vond vallen, werd ik tijdens The Last Five Years het verhaal in gezogen. Voornamelijk door de muziek, dat moet ik er wel bij zeggen. Want het verhaal, zonder de muziek is in feite gewoon een How I Met Your Mother-aflevering. Waar iedereen continue zingt.

Desondanks is de transitie van The Last Five Years naar het witte doek erg goed gelukt. En dat heeft misschien wel juist te danken aan het hoge HIMYM-gehalte. Het ontbreken van een groot ensemble met bombastische nummers en veel special effects is een voordeel voor deze film. Misschien moeten ze dat gewoon doen: de topmusicals als Les Misérables en zo gewoon op het toneel laten en de kleine, intiemere musicals als Once, Ghost of misschien zelfs het briljante Next to normal vertalen naar het witte doek.

En, wat The Last Five Years goed deed, men moet sowieso meer gebruik maken van theatermensen. Zodat we niet naar dramatisch gekraak van een Pierce Brosnan in Mamma Mia (prima acteur, slechte zanger) hoeven te luisteren. Er zijn zat mensen op Broadway die zoiets 20x beter kunnen.

Advertenties

Een Reactie op “Recensie | The Last Five Years (2014)

  1. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van deze film gehoord, maar je hebt me wel nieuwsgierig gemaakt. Ik vind Anna Kendrick sowieso een leuke actrice om naar te kijken, dus ik zet ‘m op mijn filmlijstje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s