Fictie | Stranger In The Night

Het regende. Dat weet ik nog heel goed. Niet dat dat zo belangrijk is, maar dit is zo’n herinnering waar je het weer nog zó voor de geest kunt halen. Regen, dus. Hard en onophoudelijk beukte het op het raam.

tumblr_ntgpcepFFC1sozxtio1_500

Bron: Tumblr.com

Af en toe werd de kamer verlicht door een bliksemflits. De radio speelde Louis Armstrong’s Mahogany Hall Stomp. De haard knapperde zachtjes en, ondanks het natuurgeweld buiten, was het een rustige avond. Ik dronk mijn laatste restje whiskey op en wilde net het glas opnieuw vullen toen de bel ging. Drie keer, hard en kort.

Wie zou er met dit weer nog buiten zijn? Ik zette de fles whiskey weer op het aanrecht, trok een vest aan en liep de gang op. Ik knipte het ganglicht aan en liep naar de voordeur. Door het kijkgaatje zag ik een gedaante staan. Zonder de deur helemaal van het slot te doen, je weet immers het nooit, deed ik open.

In de deuropening stond een verregende vrouw. Haar haar plakte aan haar gezicht en druppels gleden van haar jas. Ze leek zenuwachtig, misschien zelfs wat angstig.
‘Sorry dat ik zo laat op de avond stoor, maar… zou ik misschien even mogen schuilen?’
Wat kon ik doen? Weigeren? Hoe zeer ik dat ook zou willen, dat kon ik niet maken.
‘Kom maar binnen,’ zei ik. ‘je kunt je jas wel hier over de verwarming hangen.’ Ik gebaarde naar een oude radiator en haalde er wat spullen af om plaats te maken. Ze knikte opgelucht en glimlachte even.

‘Wacht even,’ zei ik. En liep weg. Even later kwam ik terug met een handdoek. ‘Dank je.’
‘Wil je wat drinken? Ik was wilde net een glas whiskey pakken.’ Ze knikte. Ze liep achter me aan de woonkamer in. Pas later zou ik me herinneren hoe ze elke in- en uitgang van de kamer in zich opnam en ver van het grote raam aan de voorkant bleef.
Toen ik terugkwam met het drinken zat ze op de bank, in een hoek van de kamer en bekeek ze de stapel boeken die daar op een tafeltje lag.

Het gesprek ging langzaam. Ze zei weinig, was wat schuchter. Maar langzamerhand werd ze losser. Ik kwam te weten dat ze Sophie heette, maar verder vertelde ze weinig over zichzelf. We hadden het over literatuur en muziek. Elke persoonlijke vraag hield ze af. Alsof ze bang was zichzelf te verraden. Omdat het inmiddels nog later was en de glazen leeg waren, stelde ik voor dat ze bleef slapen. Sophie aarzelde, je kon letterlijk een storm aan uitvluchten door haar hoofd zien waaien, maar uiteindelijk stemde ze in. Ik liet haar de logeerkamer zien en gaf haar een droge handdoek. Voor als ze wilde douchen. Ze lachte een scheef lachje en gaf me een kus op mijn wang. ‘Welterusten.’

De volgende ochtend werd ik wakker door drie harde knallen. Snel deed ik een kamerjas aan en liep naar beneden. De voordeur stond op een kiertje. Ik deed de deur verder open en even werd ik overspoeld door een vlaag duizeligheid. Op de stoep voor mijn deur lag de vrouw die zichzelf enkele uren geleden voorgesteld had als Sophie. Haar blonde haar lag als een waaier om haar hoofd. Haar ogen keken haast verbaasd naar de donkere lucht waaruit nog steeds regen viel. Onder haar lichaam vermengde het water zich met een groter wordende plas bloed.

Voor wie was Sophie op de vlucht geweest? En wat had er zich voor mijn voordeur afgespeeld? Ik greep me vast aan de deurpost en liet me langzaam zakken. In mijn hoofd klonken de drie knallen na als een echo.
Pang…. pang… Pang…!

Advertenties

2 Reacties op “Fictie | Stranger In The Night

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s