Fictie | This Is How It Ends

In het bijna-donker zit hij achter zijn laptop. Een bijna leeg Word-document staart hem aan: fel, hard en haast spottend. Vijf woorden staan schreeuwerig, in hoofdletters op het scherm. De cursor knippert ongeduldig. Wachtend op woorden die niet willen komen. Die misschien zelfs beter niet kunnen komen. Woorden die alles definitief zouden maken, gevold door een dubbele punt. Die vijf woorden zijn het begin, de essentie. Er wordt hard op de deur geklopt.

130201_china_hacking

Bron: Tumblr.com

Er wordt hard op de deur geklopt. Hij zucht diep en staat op. Een feestje. En hij moet mee. Is gezellig. Anders blijft ‘ie maar in het donker op zijn kamer zitten. Met frisse tegenzin trekt hij een ander t-shirt aan en spuit wat deodorant op. Hij doet het licht uit en sluit de deur. In het donker licht het beeldscherm van zijn macbook fel op. Vijf woorden reflecterend in het dakraam, berustend, haast als acceptatie: This Is How It Ends.

[…]
Vanaf het begin ging alles snel. Alsof iemand de fast forward-knop indrukte en hem daarna vergeten was. Dagen werden weken, weken werden maanden en zo maar door. Hij kwam haar tegen op een huisfeestje. Ze danste niet, stond wat aan de zijkant toe te kijken. Een cola stond onaangebroken op de tafel naast haar.

Later, hij stond in de tuin een sigaretje te roken, kwam ze naast hem staan.
Ze vroeg om een vuurtje. Haar naam was Elanor. Ze begon te praten. Zo maar. Over van alles en nog wat.
En ondanks dat zijn hoofd totaal niet naar feestjes stond, dat hij liever overal behalve hier was, begon hij zich te vermaken. Ze was grappig, slim, haar anekdotes waren scherp en raak. Haar rode haar danste in het licht van een fakkel als ze moest lachen.

Aan het eind van de avond had ze haar nummer in zijn telefoon gezet. Weken gingen voorbij waarin er berichtjes over en weer gingen. Ze spraken af om wat te drinken. En één afspraak leidde tot meer. Het klinkt cliché, maar hij werd verliefd. Toch. Iets dat hij die bewuste avond nog voor onmogelijk had beschouwd. Het verbijsterde hem af en toe nog steeds, maanden later. Dingen die nu zo gewoon waren, zoals haar jas aan de kapstok, haar tandenborstel in op zijn wastafel. Het felle licht dat ze met zich meebracht en zijn duisternis verjaagde.

Zou ze het gemerkt hebben en was ze daarom naar hem toe gegaan, die avond? Hij wist het niet. Wilde het eigenlijk ook niet weten. Zo was het goed. Zo mocht het altijd wel blijven.

It’s okay to think about ending
And it’s okay to not even start
Put it away and wait ‘til tomorrow
Put it away and take care of your heart

Earlimart – It’s Okay (To Think About Ending)

Advertenties

3 Reacties op “Fictie | This Is How It Ends

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s