Those That Take Us Back

Herinneren we ons dingen daadwerkelijk mooier dan ze zijn? Of is dat iets dat we onszelf aangepraat hebben. Veel herinneringen blijven scherp, terwijl anderen vervagen -enkel geuren en geluiden achterlatend.

Bron: Slideshare.net

Afgelopen week kwam ik per toeval weer eens wat oude filmpjes tegen. De filmpjes waren gemaakt in Nijmegen, waar ik samen met wat vrienden heb gewoond. In die tijd wilden we een hele show maken, bestaande uit voice-overs (in die tijd waren de MasterMovies-filmpjes erg in), koken met studenten -of nou ja, zooi in een oude magnetron gooien en dan kijken wat er gebeurde. En sketches. Dit alles onder de titel N00b-TV. En terwijl ik die raw footage zat te bekijken was ik weer even terug in 2007, in mijn zolderkamer in Nijmegen. In een tijd van vuur stoken in een verroeste droogtrommel, tot ’s avonds laat films kijken. En denkend aan 2007, aan die videobeelden, kwam ik uiteindelijk ook bij de mensen. Mijn huisgenoten, vrienden van de middelbare school. En de dingen die we deden in die tijd.

Bron: Instagram.com/daankusen
Filmen voor N00b-TV || Bron: Instagram.com/daankusen

Late uren in de kroeg lijken in herinnering nog later. Uurtjes radio maken worden in herinnering soms dagen achter elkaar. En zelfs de minder spannende dingen zoals lesuren Engels of Filosofie veranderen naar films kijken of songteksten ontleden. Ja, die dingen deden we wel eens af en toe, maar in mijn herinnering lijkt het nu veel vaker. Gek is dat. In mijn herinnering lijkt het of we bij lekker weer ’s avonds elke avond voetbalden op dat veldje, op het terras of aan een tafeltje in onze stamkroeg zaten. Of een eigen versie van MTV Cribs filmden. In mijn herinnering hebben we een hele zomer lang lopen filmen, terwijl het in werkelijkheid maar een paar weken geweest was. Het verlies van dat beeldmateriaal doet nog steeds af en toe pijn. Eigenlijk zijn herinneringen niet te vertrouwen. Niet in de minste plaats omdat je vaak alleen de leuke dingen onthoudt, maar ook omdat ze door de jaren heen vervagen, veranderen, vervormen. To distort, is de Engelse term. En voor mij denkt dat ook de lading veel beter. Want alle dagen dat je uit het raam zit te staren tijdens een les, wachtend tot de bel gaat… die vergeet je. Maar de keren dat je tijdens vrije keuze-uren de vaagste onzin zat uit te halen, omdat er toch geen toezicht was, die onthoud je. Al die dingen zijn zo ver weg, maar lijken soms nog zo enorm dichtbij. Gek is dat.

We all have our Time Machines, don’t we? Those that take us back… are memories. Those that carry us forward… are dreams. – The Time Machine (2002)

Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Mooi geschreven en erg herkenbaar!

  2. Paul schreef:

    Ja, het geheugen is fucked-up. Het helpt bij mij om terug te keren naar plaatsen van mijn jeugd. Daar komen onherroepelijk de herinneringen weer naar boven.

  3. Esra schreef:

    Ja, zo gaat dat. Wat ik helemaal raar vind is dat allerlei herinneringen nog ergens in je hoofd zitten, zelfs als je er jaren niet aan denkt. Als iets of iemand je er dan aan herinnert komt er ineens weer vanalles naar boven. Maar aan hoeveel procent van die dingen word je überhaupt nog ooit herinnerd? Hoeveel zit er in mijn hoofd waar ik geen weet van heb?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s