Fictie | All Along The Road

Er hangt een geur van bier in de lucht. Bier en zweet. Het gras om ons heen is droog en ligt bezaaid met plastic bekertjes. We zijn alleen in de massa. Jij, ik -en de muziek.

live-sciencecom

Bron: LiveScience.com

Gefluit, gelach en gepraat vermengt zich met de muziek die door de boxen zelfs de verste hoeken van het veld bereikt.
Zeepbellen zweven over het veld en weerspiegelen een regenboog aan kleuren in de ondergaande zon.
Met het vallen van de avond maakt de warmte langzaam plaats voor een aangename koelte. De band, ver voor ons op het podium, gehoorzaamt aan de kreet “Toegift!” en speelt nog een laatste nummer.

We kijken elkaar aan.: wij met zijn tweeën, deinend op de muziek. Mijn armen om je heen, mijn kin rust op je schouders. Een jaar geleden stonden we hier ook. Als onbekenden. Op het podium wordt er door de crew soundchecks gedaan en een emcee zweepte het publiek alvast wat op.

Ik was er met vrienden, het hele weekend lang. We waren ’s ochtends aangekomen, hadden een tentje zo goed als het kwaad in de modder verankerd en hadden ons al snel op het festivalterrein begeven. Het regende dat hele weekend zachtjes, maar het was geweldig.

Die laatste avond klaarde het op en ging de zon zelfs schijnen. Onze klamme kleren kregen eindelijk de kans om drie dagen water kwijt te raken. We stonden vrij vooraan, de bas trilde door onze ziel.
Het optreden was geweldig. Na jarenlang cassettebandjes, cd’s en platen te hebben gedraaid konden we alles woord voor woord meebrullen. Ondertussen maakten we foto’s. Halverwege de set was het mijn beurt om bier te gaan halen.

Op weg naar de bierstand, mijn zakken vol muntjes, kwam het in de drukte tot een botsing. Een botsing die de tijd leek stil te zetten. Ik ving haar op, met als resultaat dat we beiden op de grond vielen. Snel stond ik op en stak mijn hand uit om haar omhoog te trekken. Ik bood mijn verontschuldigingen aan, ze wuifde ze weg –het was druk, het maakte niets uit. Dit hele gesprek vond, net zoals alle gesprekken op een festival, op hoog volume plaats.

Ik stelde me voor, vertelde dat ik op weg was om bier te halen. Met wat gebaren richting een groep meiden maakte ze aan hen kenbaar dat ze mee zou gaan. Onderweg leerde ik dat ze Elanor heette, dat ze uit Utrecht kwam, dat ze al jaren fan was… het was verbijsterend hoe gemakkelijk we in gesprek raakten, alsof we elkaar al jaren kenden.

So when the sun is coming up and you go
And there’s still so many things you don’t know
Don’t you look back, I’ve no doubt that I
Will see you on the road

Nadat we het bier bij onze vrienden hadden afgeleverd, keken we elkaar aan. Ze had nog steeds een, inmiddels opgedroogde, streep modder op haar gezicht. Dit was het moment: het scheiden van de wegen. Geen van beiden wilden we dat het stopte.

When the world’s laying you low
Why don’t you let me carry your load?
When things get bad you know you have a friend
All along the road

En plotseling vonden onze lippen elkaar.
En alles om ons heen verdween.
Minutenlang bestonden wij alleen.

Toen ik die avond weer thuis was en mijn smerige kleren in de wasmachine gooide, vond ik in mijn broekzak een stukje papier.
Een briefje met naam en nummer.
Jouw naam, jouw nummer.

Keane – On The Road (Strangeland, 2012)

Advertenties

5 Reacties op “Fictie | All Along The Road

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s