Spring naar inhoud

Fictie | Platenspeler

Ik lig op bed, omringd door boeken en dichtbeschreven vellen papier. Met Rickie Lee Jones – On Saturday Afternoons in 1963 aan kijk ik naar het plafond. Mijn gedachten springen alle kanten op, zoekend naar iets. Iets dat vooralsnog ongrijpbaar is.

tumblr_niwt4rvbs81tl6zd5o1_500

Bron: Tumblr.com

Mijn gedachten worden in begeleid door de muziek die vanaf een paar meter verderop deel van me wordt. Mijn platenspeler. Een antiek geval dat ik jaren geleden ergens op de kop heb getikt. Sindsdien heeft de speler meerdere studentenkamers met muziek mogen vullen…

Het was zomer. Ik was met wat vrienden wat door de stad aan het ronddwalen toen we opeens in een kleine tweedehands platenzaak stonden. Ik luisterde toen nog uitsluitend cdtjes en bij platen kon ik me alleen de studeerkamer van mijn vader voorstellen. Elke zondagochtend draaide hij zijn favorieten: Piaf, The Beatles, The Rolling Stones, The Who, Elvis. Ik dacht er toen nooit veel bij na. Tot die ene middag in die platenzaak. We werden verwelkomd door jazzmuziek. Miles Davis, zo leerde ik later. Ik was meteen verkocht. Een dag later was ik terug in die winkel. Alleen. Ik heb daar misschien wel vier uur tussen het vinyl rondgelopen. Uiteindelijk vertrok ik aan het einde van de dag met mijn eerste eigen platenspeler en twee platen van Miles Davis en John Coltrane.

De eerste stap in de verzamelwoede die zou volgen was gezet. Thuis plunderde ik de platenkast van mijn vader. Alles waar hij niet meer naar luisterde nam ik mee naar mijn kamer.

Het kopen van sommige platen kan ik me nog perfect herinneren. Anderen, hoewel niet minder speciaal, verdwenen in de massa die mijn verzameling aan het worden was. Toen ik mijn eerste echte vriendinnetje mee naar huis nam draaide ik Leonard Cohen. Toen het uit ging draaide ik weken lang Elvis Presley.

Ook klassiek draaide ik veel. Daar leerde je goed bij. Menig tentamen haalde ik met dank aan Mozart, Scarlatti, Bach of Beethoven. Met het Andante uit het eenentwintigste pianoconcert van Mozart aan rondde ik -eindelijk!- mijn scriptie af. Dit nummer was verreweg een van de mooiste klassieke stukken die ik op plaat had. En, niet geheel toevallig, was dit het nummer dat ik afspeelde op de dag dat ik haar leerde kennen.

Op onze eerste date klonk Nat King Cole – Destination Moon uit de luidsprekers van het restaurant. Nu draaien we dat nummer elk jaar op die dag weer. Op de ochtend van onze trouwdag draaide ik Otis Redding – Nothing Can Change This Love.

En nu, bijna twee jaar later, lig ik op bed te luisteren naar Rickie Lee Jones. We zijn pas een paar uur terug van het ziekenhuis. Jij –nee, jullie slapen net even en ik probeer teksten voor de kaartjes te bedenken. Kaartjes om aan te kondigen dat we nu met zijn drieën zijn. Jij, ik en onze dochter. Het voelt nog wat onwennig, maar het klopt. Net zoals On Saturday Afternoons klopt. Een nummer dat ik voor altijd zal associëren met haar geboorte.

Moe van een lange nacht probeer ik mijn gedachten bij elkaar te houden. Concentreren. Bijna ongemerkt dwalen mijn gedachten toch weer af naar mijn kast met platen en ik vraag me af of zij platen zal draaien als ze ouder is. Of dat ze dat voor ‘ouwe lullen’ zal vinden. Ik besluit ter plekke om er voor te zorgen dat dat nooit gebeurt. De wereld van de vinyl-muziek ligt nog voor haar open.

En ik zal naast haar staan.

Advertenties

3 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: