Fictie | Zo’n Dag

Langzaam doe ik mijn ogen open. Onder de gordijnen door kruipt wat ochtendlicht. Uit gewoonte kijk ik op mijn oude wekkerradio, een bijna antiek geval dat ooit nog van mijn vader is geweest. Felgroene cijfers komen me tegemoet. En meteen weet ik: het is zo’n dag.

tumblr_nhxst0li631qg4861o1_500
Bron: Tumblr.com

Zo’n dag dat ik de wekker te snel af ben. Zo’n dag waarin het allemaal even extra hard aan komt. Zo’n dag waar mijn droom, inmiddels alweer aan het vervagen, het beste van de dag is. En zoals het altijd gaat met dromen: binnen de kortste keren glipt hij door je vingers -alleen het gevoel blijft. Nog acht uur te gaan.

Ik stap uit ons bed, de koude vloer voelt nog kouder dan anders. Snel pak ik een handdoek en spring onder de douche. Zoals zo vaak stoot ik je shampoo om. Het water is vandaag iets warmer dan anders, maar dat is goed. Met mijn hoofd naar achter laat ik de stralen op mijn oogleden, op mijn neus neerkomen. Langs mijn mond en over mijn kin vormen kleine riviertjes. Nog zeven uur te gaan.

Eenmaal klaar met douchen trek ik snel wat nette kleren aan. Ik kijk naar het overhemd in mijn handen. De dag dat we hem samen kochten voelt als gisteren. Jij in een mooie blauwe jurk, ik in een polo en een versleten broek. Het was warm, die dag. De zon scheen en de hele stad leek één groot terras. Nog zes uur te gaan.

De stilte in het appartement is drukkend. Vijf kamers vol met lachen, zingen, schreeuwen, huilen -vijf kamers vol verleden en grootste plannen voor de toekomst. Bijna alsof mijn wekker het aanvoelt wordt de stilte verbroken door de stem van de ochtend-DJ van jouw favoriete zender. Er komen weer hits en prijzen aan. Maar niet voor ons. Nog vijf uur te gaan.

Met een bord, een zak brood en een pak kaas loop ik naar de eettafel. Een eettafel die veel te groot is, maar die nooit te groot lijkt. De keren dat we hier hebben gezeten, ’s avonds. Alleen, met een bijna lege fles wijn tussen ons in en wat Scarlatti op de achtergrond. Of juist met vrienden; pokerend, pratend, lachend. Een tafel die bezaaid heeft gelegen met studieboeken en schone was. Nog vier uur te gaan.

Mijn iPhone laat weten dat ik berichten heb. Mijn vader wil weten hoe het gaat. Mijn zus vraagt het adres van vanmiddag. Ik scroll door mijn whatsapp-gesprekken. Met vrienden, met collega’s en met jou. Gesprekken die we voerden terwijl we naast elkaar naar dezelfde film zaten te kijken, in saaie colleges zaten of boodschappen aan het doen waren. Nog drie uur te gaan.

Ik trek mijn jas aan en zoek naar mijn autosleutels die, zoals altijd, natuurlijk gewoon in de schaal op het dressoir in de gang liggen. Ik kijk achterom. Iets dat ik de laatste dagen doe en waarvan ik niet weet of ik er ooit mee zal stoppen, met terugkijken. Nog twee uur te gaan.

Het grind knarst onder de banden van mijn Volkswagen Touareg. De weg die we zo vaak samen reden lijkt in een waas aan me voor bij te gaan. Op de grond voor de passagiersstoel ligt een opgevouwen stuk papier. Als ik uitstap om te tanken pak ik het. Het is een tekening van ons, gemaakt door een straatkunstenaar in Parijs op een van onze eerste road trips. Een grotere versie hangt thuis in de gang, het origineel heeft altijd opgevouwen in jouw agenda gezeten. Nog een uur te gaan.

Het is druk. Zoveel mensen. Zoveel vrienden en familie samen. Voor jou. Voor wie jij was. In de loop van de middag zal er vast verteld worden hoe geweldig je was. Hoe jouw aanwezigheid elke bijeenkomst tot een feestje maakte. Maar ze vergeten ook vaak hoe humeurig je kon zijn. Hoe je soms ’s nachts urenlang rondliep omdat je je hoofd niet stil kreeg. Hoe je soms urenlang naar buiten kon staren, onbereikbaar voor de wereld. Depressies, zei de dokter. Daar lachte je om. Onzin, ik ben gewoon af en toe niet mezelf, zei je. Om daarna als een bezetene jan-en-alleman op te bellen om uiteindelijk met een legertje vrienden een terras te bezetten. Mensen praten op een dag als vandaag vaak over goede dingen. The good, the bad and the whiskey. Wij vonden altijd dat het goede niet zonder het slechte kon. En whiskey stond voor relativeren, afstand nemen.

Soms zou ik enorm tegen je willen schreeuwen. Dingen op de grond willen gooien om mijn kwaadheid te accentueren. Op andere momenten zou ik je willen vasthouden en nooit meer los willen laten. Maar ik ben niet kwaad. Omdat ik je zo goed begrijp. En op de terugweg moet ik denken aan wat Mycroft Holmes ooit zei in de BBC-serie Sherlock: “All lives end. All hearts are broken. Caring is not an advantage, Sherlock.” Op je slechte momenten was dat vaak wat je tegen me zei, met een kleine, scheve glimlach rond je lippen. En misschien is het geen voordeel. Misschien doet het inderdaad niemand goed. Maar het gebeurt. Zonder dat je er iets aan kunt doen.

The party’s over
But I’ve landed on my feet
I’ll be standing on this corner
Where there used to be a street
– Leonard Cohen, “A Street”

Advertenties

6 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Wat een verdrietig stukje, maar mooi geschreven!

  2. Esra schreef:

    Ik weet niet zeker of ik nou goed begrepen heb waar dit over gaat. Maar mooi geschreven! Alleen… De uren gaan wel erg snel? (Of heeft dat een betekenis die ik gemist heb?)

    1. Daan Kusen schreef:

      De uren gaan niet zozeer snel, als dat niet alle handelingen per uur zijn beschreven. Het zijn korte impressies per uur. En het gaat om verlies. Om rouw(verwerking). Maar voornamelijk is het iets dat in me opkwam na het luisteren van Leonard Cohen – A Street en Johnny Cash’ cover van Hurts (NiN)

      1. Esra schreef:

        Oké. De verwarring ontstaat denk ik doordat de handelingen die wel beschreven worden prima passen in een normaal ochtendritueel van niet meer dan een uur 😉

  3. Isabelle schreef:

    Mooi geschreven, ik zat echt in het verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s