Tegen De Waanzin

Vier dagen geleden werd het kantoor van het satirisch weekblad Charlie Hebdo aangevallen door bewapende mannen. Twaalf mensen kwamen tijdens de aanslag om het leven. Dat aantal zou de komende drie dagen nog oplopen tot twintig, volgens het NRC. Twee van de daders, die gisteren tijdens hun vlucht nog een gijzeling uitvoerden in een supermarkt, werden gedood. Er wordt nog gezocht naar een vierde verdachte.

tumblr_nhz3r8pouG1qmbr23o1_500

Bron: Tumblr.com

Ik heb lang getwijfeld of ik iets over de aanslag op Charlie Hebdo zou schrijven. Er zijn al zo veel meningen langsgekomen. Er wordt al zo ontzettend veel gevonden.
Daarom ga ik het niet hebben over die aanslag. Denk ook niet dat ik daar iets nieuws over kan zeggen dat niet al gezegd is.

If you think this has a happy ending, you haven’t been paying attention.

Het is fucked up. Het gaat nergens meer over. Deze aanslag is weer een reden voor mensen om te pas en te onpas ‘vrijheid van meningsuiting’ te roepen, maar wat is vrijheid van meningsuiting dan eigenlijk precies? Dat je mag zeggen wat je wil? Kan best. Staat ook mooi op papier, maar ik denk dat vrijheid van meningsuiting ook is: weten wanneer je je kop moet houden. En dat wordt vaak vergeten.

Wat het is met die cartoons… Persoonlijk vind ik ze wel lachen. Althans, er zitten goede tussen. Zeker in de afgelopen dagen zijn er een paar geweldige tekeningen verschenen.
Het is ook mooi dat tekenaars zich door die aanslag de mond niet laten snoeren.
Maar waar het uiteindelijk op neer komt is een clash van culturen die alleen maar erger wordt.

In het Westen is satire gewoon. Politici, koningshuis of bekende figuren worden al van oudsher een (vaak niet heel vleiende) spiegel voorgehouden. En die mensen weten: het hoort er bij. Als je iets stoms doet of zegt kun je er van uit gaan dat dat uitvergroot wordt. En meestal gebeurt dat op een humoristische wijze. Maar het kan ook het einde van je (politieke) carrière betekenen, zoals Sarah Palin ondervond nadat ze gepersifleerd in bij het Amerikaanse programma Saturday Night Live. Aan de andere kant had je in Nederland tot 2003 het programma Kopspijkers, dat afsloot met cabaret. Daar werden politici, BN-ers en  historische figuren nagedaan. Een daar van was toenmalig minister van defensie Frank de Grave. Een typetje van Owen Schumacher dat zo geliefd werd bij het publiek dat hij vaker terugkwam. Een populariteit die ook doorsloeg naar de échte Frank de Grave. Maar waar ga je de grens over?

Waar wordt satire kwetsend? Dat is altijd moeilijk. En het ligt ook aan de lengte van de tenen van het ‘slachtoffer’ van de satire. Daarnaast is het ook een cultureel onderwerp. Waar men in, bijvoorbeeld, de Islam geen beeltenissen van de profeet Mohammed vertoond worden, is bij de katholieken elke denkbare heilige op een glas-in-loodraam of beeldje te vinden. Wat men in het Westen als humor ziet, wordt door anderen als kwetsend opgevat.

Waarom het ook mis gaat is het onderwerp. Als het nou over politiek zou gaan, als het puur politieke satire was, zou men er minder snel problemen mee hebben. Maar het gaat om geloof. En gelovigen, van welk geloof dan ook, staan niet bekend als de meest humorvolle types. Wat er volgt is dat men dat geloof dan gaat gebruiken om wraak te nemen.

Nu ben ik zelf niet gelovig. Ik ben ook geen agnost, Ik geloof nergens in. Geloof is voor mij abstract. En wat abstract is schreeuwt er volgens mij om om gepersifleerd te worden.
Maar, zoals blijkt, denkt niet iedereen daar zo over. En dat moet kunnen. Maar om dan als wraak mensen overhoop te gaan schieten is ziek. Daarom is het ook goed dat zowel Le Pen als Wilders, beiden anti-Islam, meteen duidelijk maakten in toespraken dat het niet om alle Moslims gaat, maar echt om extremisten. Want als we dat uit het oog verliezen loopt het echt verkeerd af.

Het gaat nergens meer over. De enige krachtige beelden van de afgelopen dagen kwamen uit de kranten. Gepensioneerd tekenaar Uderzo (Asterix en Obelix) keerde terug om nog een keer een tekening in te sturen. Maar ook de foto hier boven. Pen in de lucht. Een stille daad van verzet.

Niet eens specifiek tegen de Islam, maar tegen de waanzin.

Advertenties

8 Reacties op “Tegen De Waanzin

  1. In veel dingen ben ik het met je eens, maar ik wil even een stuk uit de Bijbel citeren om je te laten zien dat mijn God en mijn geloof zeker humoristisch is: Spreuken 23, 31 – 35 Laat je niet verleiden door de glans van wijn, wanneer hij fonkelt in de beker. Hij glijdt zo makkelijk over de tong, 32 maar later bijt hij als een slang, spuit hij gif als een adder. Dan zie je vreemde dingen en begin je wartaal uit te slaan. Je voelt je heen en weer geslingerd door de golven, alsof je vastzit boven in het want. ‘Ik ben geslagen, maar heb niets gevoeld, ik ben afgerost, maar heb niets gemerkt. Laat ik maar eens opstaan, eerst een beker wijn.’ 😉 Ik ken genoeg humoristische christenen.

  2. Ik denk dat humor & een geloof goed samen kunnen gaan, alleen je hoort altijd de extremisten, of de mensen van de zwarte kousenkerk bijvoorbeeld. En dat is gewoon jammer.

  3. Meen je dit nou? Heeft Wilders iets zinnigs gezegd? Haha. Anyway, ik ben het met je eens (inclusief je reactie hierboven). Maar vergeet niet dat Katholieken (en wellicht andere Christenen) ook iets hebben dat ze niet af mogen beelden, namelijk hun god.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s