Fictie | Half Remembered Dream

Stemmen klonken zachtjes boven het getik van glazen, het geschraap van stoelen en de muziek uit. Er hing een geur van natte regenjassen en bier. Achter de bar stonden rijen flessen, boven de bar hingen borden met aanbiedingen, met krijt geschreven.

tumblr_n9let4qap51tt5avdo1_500

Bron: Tumblr.com

De geuren, de geluiden waren er het eerst. Langzaam maar zeker nam ook de rest van de kroeg vastere vormen aan. Hij keek om zich heen. De herkenning was er direct. Hoe vaak had hij niet hier gezeten. Pratend, lachend, rokend toen het nog mocht.
Ook nu weer was het druk. In zijn herinneringen was het altijd druk. Ook al waren er vaak genoeg tijden dat er maar een paar tafels bezet waren, hij zou zich de kroeg altijd als druk herinneren.

Hij keek voor zich en zag een glas bier staan. Half opgedronken, het schuim bijna verdwenen. Hij pakte het glas en maakte een cirkelbeweging, zodat het restje bier een draaikolk vormde en het schuim zichtbaar werd. Hij nam een slok.
Een belletje en een koude windvlaag kondigde aan dat er mensen binnenkwamen. Mensen die bekend voelden, maar waarvan hij de gezichten niet kon zien.

Naast zijn tafel stond een bak kranten. Hij pakte er een tussenuit bladerde er even door. Iets zei hem dat hij ergens op wachtte -maar hij had geen flauw idee waarop.
Het voelde allemaal zo intens vertrouwd, maar toch was er iets anders. Iets dat hij nog niet kon duiden.
Belletje. Nog een vlaag koele lucht. Hij zou niet kunnen zeggen wat hem deed opkijken, maar hij deed het.

En alles stond stil.

Haar binnenkomst bracht sneeuw met zich mee. Kleine vlokjes die zich aan haar rode haar en blauwe jas hadden vastgeklampt. Nadat ze de sneeuw van zich had afgeklopt en haar ogen de tijd had gegeven om aan het donker te wennen, keek ze voor het eerst in zijn richting. Een glimlach op haar gezicht.
Bijna automatisch stond hij op om haar te helpen met haar jas en haar stoel achteruit te trekken zodat ze kon zitten.
‘Wil je wat drinken?’
‘Warme chocolademelk, graag.’ zei ze, terwijl ze haar handen probeerde te warmen aan het kaarsje dat tussen hen in stond.
Zijn ogen konden haar niet loslaten. Het gezicht dat hij zo goed kende. De lach, de manier waarop ze gedachteloos met haar kettinkje speelde… Alles was hetzelfde, en toch was ze jonger dan hij zich herinnerde.

Haar chocolademelk werd gebracht. En een nieuw biertje voor hem.
Gek. dacht hij. Ik had toch nog helemaal niet besteld?
Ze lachte op die manier die hij zo vaak had gezien als ze iets wist dat hij niet wist.
Hij pakte haar hand en verbaasde zich er vervolgens over dat alles zo echt voelde.
‘Ik heb je gemist.’ zei hij.
Ze drukte een kus op zijn hand. ‘Ik jou ook.’

Plotseling was, op het tweetal na, de kroeg leeg. Hij knipperde met zijn ogen. Waar eerst nog mensen zaten was er nu geen spoor van ze te bekennen. Geen glazen, geen jas over een stoel. Leegte.
Een haast paniekerig gevoel maakte zich van hem meester.
‘Dit is niet echt, of wel?’
Bedroefd keek ze hem aan. ‘Je hebt het gemerkt?’ Hij knikte.
‘Weet dan dat ik hier op je zal wachten.’
Het klonk hol, als een echo.

Met dat laatste beeld van die lege kroeg nog op zijn netvlies werd hij met een schok wakker.

Advertenties

Een Reactie op “Fictie | Half Remembered Dream

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s