Talent Is Relatief

1
Talent heb je. Of niet. Dat is in veel gevallen heel snel te beoordelen.
Maar wie beoordeelt dat als zelfs een zogenaamde ‘vakjury’ wegvalt onder druk van de stem van de massa?

Wanneer heb je talent? Als meer dan vijf mensen het dragelijk vinden? En wat voor soort mensen zijn dat dan? Ben je talentvol als je een boek schrijft met alleen maar eendimensionale personages die vier boeken lang geen enkele ontwikkeling doormaken? Waarin de hoofdpersoon ook vier boeken lang zwaar depressief loopt te mompelen over iemand die glinstert in de zon? Om nog maar te zwijgen over de fouten in zinsopbouw en spelling. Dan heb je geen talent. Maar hoe komt het dat boeken als Twilight dan zo populair worden onder ‘de mensen’.

Omdat men talent niet meer kan onderscheiden. Daarom. Kijk maar eens naar de televisie. Talent is tegenwoordig een of ander raar wijf met een indianentooi en een nietszeggend liedje. Of drie nichten rare pakjes. Dat is geen talent, dat is entertainment. En that’s all it is. Zolang het entertaint maakt het mensen tegenwoordig geen hol meer uit.

Ook cabaret holt achteruit door het zogenaamde ‘talent’. Je hoeft maar iets aanstootgevends te roepen waarop de zaal met ‘oooooohhh’ kan reageren en je bent meteen een hit. Daar komt geen talent aan te pas. Net zo min als het hebben van een hazenlip je leuk maakt. Niet dat ik iets heb tegen mensen met een hazenlip. Alleen iets tegen Jan Jaap van der wal. Want die is gewoon niet leuk. Period.
Ook een trend van talent(lozen) is om op SBS6 te verschijnen. Neem bijvoorbeeld Guido Weijers. Die deed dat voor kort. Zijn programma’s waren totaal niet leuk, maar toch keken er nogal wat mensen naar. Weijers heeft nu de overstap naar de publieke omroep gemaakt. Dat hielp ook niets. Nog steeds is er geen sprankje talent te ontdekken.

In Nederland komt het zogenaamde ‘talent’ ook altijd uit dezelfde hoek. Namelijk Volendam. Daar schijnt men al jaren de sterren van de hemel te kunnen zingen.
Als daarmee bedoelt wordt dat die sterren zich van ellende in de dichtstbijzijnde oceaan verzuipen, dan is dat inderdaad waar.
Want kom op zeg, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s… dat is toch niet om aan te GLUUUREN, zoals René van der Gijp dat zo mooi kan zeggen. Nog minder om aan te horen, trouwens.
Dat jankt maar door over steeds dezelfde onderwerpen, op steeds weer die jengelmelodieën die om de twee nummers gewoon weer gerecycled wordt… Vreselijk.

Ik denk dat deze brij aan talentlozen, die de laatste jaren Nederland overspoelt, komt door de angst voor stilte. Men moet geluid hebben, anders moeten ze praten. En dan maakt het al snel niet uit wát voor soort geluid.

Gelukkig heeft Nederland ook wel mensen die ECHT talent hebben. Bertolf, bijvoorbeeld. Of Spinvis. Of Acda en De Munnik –om dan meteen erbij te zeggen dat ik dan niet óók Veldhuis en Kemper bedoel, want dat is gewoon een regelrechte (slechte) kopie van Acda & De Munnik.
En dan zijn er altijd nog mensen die bewezen hebben talent te bezitten, maar dan zo arrogant zijn dat het ook hun muziek aantast. Ik heb het natuurlijk over Anouk. Ze wordt (onterecht) op handen gedragen overal waar ze maar komt, terwijl haar laatste album totaal bagger was.

Hoe weet je tegenwoordig wat dan talent is? Ik denk dat dit, zoals het nu met de televisie en samenleving gesteld is, steeds moeilijker gaat worden. De brij talentlozen die zich naar de oppervlakte drukt zal het de mensen met écht talent moeilijk gaan maken.

Gelukkig is er altijd plek voor mensen met écht talent om ‘boven’ te komen: Het internet en zeldzame programma’s als 3voor12Radio van de VPRO. Zolang zulke programma’s bestaan, zal het wel goed komen!

Advertenties

10 Reacties op “Talent Is Relatief

  1. Hm, dit is net zo’n vraag als ‘wat is kunst? of ‘wat is literatuur?’ Is een doktersroman literatuur of niet? Voor de een wel, voor de ander juist niet.
    Het woord talent is scheefgegroeid. Het betekent inderdaad niet meer dat je goed kunt zingen of grappen maken, maar dat je een hoge aaibaarheids,- of entertainmentsfactor hebt. Kijk maar naar al die talentenjachten. Men kijkt niet meer naar het talent, maar naar ‘the total package’. Je moet de looks, houding, etcetera hebben. En oja, je moet ook nog een beetje kunnen zingen.

    • Volgens mij ligt het probleem meer bij het objectief vast stellen dat iets “goed” is. Want dat is talent. “Iets” “goed” kunnen. Bij bijvoorbeeld sporten is het vaak heel goed objectief vast te stellen of iemand iets “goed” kan. Méét de tijd die een marathonloper over een marathon doet. Méét de snelheid van een zwemmer. Méét het aantal succesvolle reddingen van een doelman. Bij kunst valt niets te meten. Althans niet iets waar vervolgens zinnige conclusies met betrekking op de kwaliteit kunnen worden gedaan.

      Bij talentenjachten op TV gaan ze er vanuit dat “populair” gelijk staat aan “goed”, dus meet men de populariteit van een bepaalde artiest en probeert daar vervolgens de conclusie aan te verbinden dat deze “goed” is. Waardoor wij vervolgens al die Jim’s, Jamai’s en hoe-heet-de-rest-eigenlijk-ook-alweer? door de strot geduwd krijgen als “nieuw talent”.

  2. Ja, nu zijn alle vrijdagavonden alweer vol met talentenjachten bij RTL4. Vreselijk. Ik volg ze bijna nooit, heb toevallig wel net the voice kids gevolgd, maar voorlopig hoefthet van mij niet zo nodig.

  3. Wat jij met Anouk hebt heb ik dus met Spinvis (en met Anouk trouwens ook), maar I don’t get it. Het boeit me niet, het trekt me niet. Dus wat voor de een talent is, is voor de ander gewoon saai, niet boeiend en totaal overschat.

  4. Ik ben het niet helemaal met je eens. Ik denk niet dat talent relatief is, misschien tot op zekere hoogte in de zin dat je talent kunt meten door een tekening van Pietje en van Jantje naast elkaar te leggen en als je dan aanneemt dat Pietje een talent is en Jantje kan tekenen als een ‘normaal’ mens dat je dat verschil kunt zien in de tekeningen. Maar je moet het wel met meer mensen vergelijken, als ik beter teken dan jij, dan maakt mij dat nog geen talent. Het heeft dus wel een bepaalde grens, net zoals literatuur dat heeft.

    En even voor de duidelijkheid: fouten in zinsopbouw en spelling hebben al helemaal niets met talent te maken. Ook als je dyslexie hebt (en dus fouten maakt), kun je nog een talent zijn qua schrijven. Hooguit met je talent voor zinsopbouw en spelling, maar echt totaal niets met het talent voor schrijven. Misschien dat zinsopbouw er nog wel mee te maken heeft, maar spelling echt niet.

    • Wat spelling en zinsopbouw betreft ben ik het niet met je eens. Elke schrijver moet toch op z’n minst een beetje taalgevoel hebben, wat Stepheny Meyer dus gewoon finaal mist. Het heeft niets te maken met het talent van verteller (wat, in dit voorbeeld ook niet heel groot is), maar wel met dat van schrijver.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s