Dit neemt niemand ons meer af

Ik was een stuk jonger dan nu toen in 1999 het boek Achtste Groepers Huilen Niet van Jacques Vriens uit kwam.

a6511c2 achtste-groepers[1]
Een boek waar ik destijds, ik zal zo’n jaar of 11 geweest zijn, nogal van onder de indruk was.
Het verhaal van een meisje in groep acht dat leukemie krijgt en ondanks haar optimisme uiteindelijk de strijd verliest.
Toentertijd was dat misschien wel een van mijn favoriete boeken. En nog steeds, inmiddels 12 jaar later is het nog best wel aangrijpend.

En nu is er een verfilming. Waar Carry Slee al enkele verfilmingen op haar naam heeft staan, is dit de eerste verfilming van een boek van Jacques Vriens.
De film is geregisseerd door Dennis Bots, die onder andere ook de Nickelodeon-serie Het Huis Anubis op zijn naam heeft staan.
Hanna Obbeek, die eerder in Briefgeheim speelde, neemt de vrij zware hoofdrol van Akkie voor haar rekening. Bijgestaan door onder andere Eva van der Gucht als Juf Ina en Johanna ter Steege als moeder.

Met een onderwerp als kanker in een kinderfilm kan het twee kanten uit gaan: het wordt een zware, veel te serieuze film met starende blikken en lange stiltes –of het wordt een film waarin de ziekte nauwelijks ter sprake komt.
Gelukkig is het geen van twee.
De film heeft tijd nodig om op gang te komen en de dialogen zijn ietwat houterig, maar naarmate de film vordert komt niet alleen het hart van de film tevoorschijn, maar ook het hart van het originele bronmateriaal.
Obbeek zet een immer enthousiaste en levenslustige Akkie neer en lijkt niet zo maar het script op te dreunen, wat bij Nederlandse films wel vaak een punt is.

Zoals bij vrijwel elke boekverfilming verschilt het verhaal hier en daar wat van het boek. Zo is er meer nadruk gelegd op de relatie tussen Akkie en Joep, terwijl in het boek deze (behalve klasgenoten) nauwelijks bestond.
Ook zijn Akkie en haar vriendinnen in het boek veel bezig om Juf Ina aan meester Henk te koppelen. Dit wordt in de film wat afgeraffeld en blijkt Juf Ina opeens best wel interesse te tonen in dokter Snor.
Gelukkig werkten deze veranderingen niet storend voor het verhaal.

Tot slot wil ik nog even mensen van de art-department wat veren in hun achterkant steken. Het personage Laurens werkt in de film met strips en die zijn wel een compliment waard!

Conclusie: Achtste groepers huilen soms wel. Want soms mag het. En ik wed dat de zaal het ook niet altijd droog houdt.
Achtste groepers huilen niet is voor mij toch wel een teken dat er voor de Nederlandse film en dan met name de jeugdfilm nog best wel hoop is.
Mooie film, met een titelsong van Kim-Lian van der Meij:

Trailer ‘Achtste Groepers Huilen Niet’:

Advertenties

6 Reacties op “Dit neemt niemand ons meer af

  1. Oh ik heb dat boek echt zo ontiegelijk vaak gelezen, en elke keer weer huilen geblazen. Prachtig.
    Eerst durfte ik de film niet te gaan zien, omdat ik bang was dat ie het boek geen eer aan zou doen, maar nu ik deze review gelezen heb ga ik misschien wel een gokje wagen.
    groetjes,
    Sabine @ TrashFashion

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s