Zij die sterven gaan

Het komt wel eens voor dat je iets leest of ziet dat je doet nadenken. Mijmeringen, zoals iedereen dat heeft. Niets depressiefs of zo. Gewoon.
Want is het een misdaad om er over na te denken? Veel mensen hebben vaak de indruk dat dood gaan iets engs is waar men zo veel mogelijk over moet zwijgen.

Wat is er dan zo eng aan? Alles stopt gewoon. Alsof je een computer uitzet. En dan is het afgelopen. Niets zeuren over een hemel of hel of andere bijgelovige onzin. Gewoon niets. Je bestaat alleen nog maar uit herinneringen. Je resoneert nog wat na in ieders gedachten of door je werk, mocht je zo gelukkig zijn ook echt ‘werk’ na te kunnen laten. En dan gaat iedereen na een paar weken weer door. Life goes on.

Maar tot die tijd rest ons de vraag: wat laat je achter?
Wat heb ik bereikt dat het waard is om herinneringen aan op te halen boven een glas bier?
Ja, mijn blog. Ik heb het idee dat ik aardig schrijf. Misschien af en toe iets te sarcastisch of bijtend, maar al met al toch redelijk humoristisch. Hoop ik.
Maar goed, een blog dat amper een jaar oud is, is nou 0ok niet echt een groot gedachtegoed.
Denk ook niet dat mensen willen weten hoe ik diep in de nacht iets schrijf, enkel en alleen met de reden dat er iets in mijn hoofd zit dat er uit MOET. Zo lang het maar amusant is.

Want hoe leuk schrijven (en later de reacties lezen) ook is… Het begint met diep in de nacht wakker worden en koste wat kost wachten tot je pc is opgestart om dan te hopen dat de gedachte die je even ervoor had nog in je hoofd zit, zodat je niet voor niets wakker bent geworden. Want een ideeënbox of blocknote is niet echt iets voor mij. Als ik een idee heb, moet ik het op dat moment opschrijven. Anders ben ik bang dat de eventuele kracht of humor die ik voor ogen had verloren gaat.

En dan ben je op hoge leeftijd (om daar maar even van uit te gaan) overleden en dan komt men in een of ander archief op internet dit blog tegen. Of die klappers in de kast met verhalen en gedichten die toen leuk waren, maar nu een haast kinderlijke onkunde afstralen.
Heb ik dan iemand geraakt? Is er iets aangekomen van alles waar ik me over heb verbaasd, opgewonden, boos heb gemaakt of om heb gelachen?

Misschien denkt men achteraf dat ik zo dapper ben geweest in de periode dat mijn oog langzaam ophield met zien en er uiteindelijk uit moest.
Ach ja. Wat heet dapper. Dapper ben je als je tegen ieders verwachtingen in een brandend gebouw binnenrent om een zuigeling te redden. Of met podiumvrees een volle zaal toespreekt of iets dergelijks.
Dat gedoe met mijn oog is gewoon een kwestie van je zo goed mogelijk aanpassen aan omstandigheden.

Natuurlijk zijn er altijd mensen die zeggen dat men met drieëntwintig jaar te jong is om over een dergelijk nalatenschap te spreken.
Onzin. Alles wat je schrijft, zegt of desnoods tekent is je nalatenschap. Hoe mensen aan je denken is je nalatenschap. Daar hoef je geen tachtig voor te zijn.

En dan is daar ook weer op de achtergrond zo’n relativerende stem die zegt: waar maak je je druk om wat mensen van je denken als je er niet meer bent! Je hebt er dam toch geen last van?
En dat is natuurlijk ook wel weer waar.

Persoonlijk heb ik weinig met mensen in het algemeen. Daarom zou ik ook nooit herinnerd willen worden als hoe ik was als persoon, dat is immers vrij onbelangrijk.

Ik zou wel graag herdacht willen worden hoe ik was op papier. Papier is geduldig, schrijft Anne Frank. En zo is dat. Papier spreekt veel meer dan realiteit. Daarom zijn veel boekverfilmingen vaak minder dan hun bron.
Descartes zei ooit ‘Ik denk, dus ik besta.’ Daar moet eigenlijk iets aan worden toegevoegd:

Ik schrijf, dus ik leef voort.

Advertenties

4 Reacties op “Zij die sterven gaan

  1. Ikzelf vind het maar een rare gedachte om zelf van het een op andere moment helemaal verdwenen te zijn afgezien van herinneringen die je dan achterlaat, het blijft raar.

    Nee. Ik blijf er toch liever over zwijgen.

    Wel erg goed geschreven!

    JD

  2. Ik ben een beetje pessimistisch hierover. Ja, als je schrijft, laat je dingen achter, maar op een gegeven moment raakt het toch wel in de vergetelheid, tenzij je Ilias of iets dergelijks hebt geschreven.

  3. Ik ben het eens met Laura. Het blijft wel misschien even voorleven, maar uiteindelijk zal niemand het meer kennen. Dit geldt naar mijn idee voor alles. Niet alleen voor de ‘kunst’, maar voor alles wat er op deze kleine planeet is gebeurd… Napoleon en zo. Ik kan me niet voorstellen dat de aarde voor eeuwig zal bestaan, dus de geschiedschrijving ook niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s