Blog: No One Mourns The WICKED

It’s good to see me, isn’t it?
No need to respond! That was rhetorical!

Afgelopen dinsdagavond 29 december was het zover. Mijn bezoek aan de musical Wicked, in het Apollo Victoria Theatre in Londen!

Het hele theater was vanbinnen groen belicht en meteen bij binnenkomst (en op verschillende andere plekken in het theater) kwam je een Ozdust Boutique tegen, waar je merchandise kon kopen.
Omdat de kaartjes al eerder waren opgehaald was het eigenlijk meteen doorlopen, jassen afgeven en plaatsen opzoeken.
Ook in de zaal overheersten de groentinten. Het canvasdoek dat het decor verborgen hield liet een plattegrond zien van Oz, met in het midden de Emerald City.

Zodra de openingstune van No one mourns the Wicked begint zit je er middenin.
G(a)linda werd vanavond gestalte gegeven door Loise Dearman, terwijl Elphaba deze avond werd gespeeld door Nikki Davis-Jones, daar Rachel Tucker afwezig was. Davis-Jones speelde Elphaba fantastisch en Dearman’s Glinda deed je Kristin Chenoweth (de eerste Glinda op Broadway en op de cast cd) vrijwel helemaal vergeten.
Fiyero werd vertolkt door niemand minder dan de Britse Op Zoek naar Joseph-(Any Dream Will Do) winnaar Lee Mead.
De chemie tussen Mead en Davis-Jones is top. Al vanaf de scene dat Elphaba en Fiyero de leeuwenwelp bevrijden voel je dat daar verhaalsgewijs iets opbloeit.

Het blijft geweldig om de showstoppers als Defying Gravity en het beslissende No Good Deed in het echt te zien. Maar ook de langzamere, zachtere nummers als I’m Not That Girl zijn zo sterk uitgevoerd dat er bij mij vrijwel constant kippenvel aanwezig was. Er wordt zoveel gesproken op het internet over de ‘geweldige’ Idina Menzel (éérste Elphaba) en Kristen Chenoweth, maar dit team van acteurs is ook verschrikkelijk sterk.

Iemand die voor mij vaak vergeten wordt bij Wicked is toch wel Elphaba’s zus Nessarose, gespeeld door Cassandra Compton.

Hoewel Nessa maar een bijrol is en veelal wordt ondergesneeuwd door de verhaallijn die zich uitsluitend richt op Glinda en Elphaba zijn de momenten waarin Compton op het toneel is zeker noemenswaardig. Daarom vind ik het ook zonde dat het nummer Wicked Witch of the East niet op de cast cd’s te vinden is.

Ook noemenswaardig vond ik Clive Carter als The Wonderful Wizard of Oz. De tragedie van een man die met een luchtballon per ongeluk in Oz terecht is gekomen en daar door het volk als ‘wonderful’ wordt betiteld komt goed naar voren.
Naast het feit dat de Wizard in feite een keiharde dictator is die het sprekende gedeelte van de dieren monddood wil maken, krijg je in nummers als A Sentimental Man en Wonderful toch een beetje zijn zachte kant te zien. En zie je hem als een mannetje dat eigenlijk helemaal geen tovenaar is en zijn macht laat blijken vanachter een groot bewegend mechanisch hoofd. Dat was wel een heel klein minpuntje in de show, de ‘stem’ waarmee het hoofd spreekt was erg luid. Maar dat was zo’n minuscuul nadeeltje dat het snel vergeten was.
Zeker bij de finale. For Good bracht kippenvel en zelfs een enkele traan!

Na de show heb ik nog een boek gekocht met de making-off erin en in principe zit ik nu, vijf dagen later nog stééds na te genieten.
Zo vet vond ik het.

En dan wil ik nu afsluiten met een goed 2011 en meer van die beleefdheden die rond dit tijdstip van toepassing zijn!

Ciao!

Advertenties

2 Reacties op “Blog: No One Mourns The WICKED

  1. Nice man! Ben jaloers op je! Had graag meegewilt:D klinkt in ieder geval goed en ben het helemaal met je eens zover ik Wicked ken ( Filmpjes, muziek)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s