Uit Het Leven Gegrepen…

Hallo, lezer!
Het onderstaande stuk kwam ik laatst tegen in een map! Dit is alweer een jaar of 2/3 oud ofzo, maar vond ’t leuk om hem weer eens te posten!
Even een tijdschets: Ik woonde indertijd in een studentenhuis in Nijmegen, met nog vier anderen. Een doodgewone, willekeurige doordeweekse dag!!

Half zeven…
Ik word wakker van m’n mobiele telefoon. Kan m’n ogen niet open krijgen en weet al precies wat voor dag het wordt.
Op de achtergrond jengelt het geluid van Jochem Myjer’s ‘Wakker worden’ door m’n hoofd.
Ik sta op en pak mijn handdoek om te gaan douchen. Zodra ik de trap naar de tweede verdieping afloop hoor ik al water stromen: douche bezet. Dat gaat nog wel even duren. Nog half slapend ga ik maar op de trap zitten. Net als ik weer in slaap wil vallen schrik ik op door de felle ‘KLAK’ van het slot.
Eindelijk, de badkamer is vrij!
Met een gemompeld goedemorgen slof ik langs mijn net gedouchte huisgenoot. Ik hang mijn handdoek op en zet de douche aan. En bij de douche is het zo dat ik éérst de warme kraan open moet draaien, gaan wachten tot ik m’n poten verbrand -en er dan pas koud water aan kan toevoegen.
En dat duurt ook weer even, want als je die koude kraan net iets te ver door draait is het alweer te koud. En andersom het zelfde verhaal. Nou ja, dan word je wél helemaal wakker…

Na gedoucht te hebben en aangekleed te zijn (want in je pyjama naar school is ook niet echt snugger) loop ik naar beneden, waar alles op kousenvoeten moet gebeuren vanwege een andere, nog slapende huisgenoot.
De koelkast gaat open. Is het vlees nu al op? Gelukkig, nog één plakje… Oké, misschien is ’t handig als ik eerst brood pak. Ik open de broodtrommel, pak de zak met brood, die nog maar drie sneetjes bevat en kom tot de ontdekking dat één of andere onverlaat een sadistische, onuitwarbare knoop in de zak heeft gelegd. Fijn! 
Na uiteindelijk het knopengevecht op leven en brood (… ehh, dood!) gewonnen te hebben wijst de klok mij erop dat rustig eten er niet meer in zit. Gewapend met mijn schooltas en mijn boterham verlaat ik het huis en wandel ik naar het bushokje alwaar lijn één mij naar school vervoert.

Inmiddels is het twintig over zeven en de lucht is loodgrijs. Ook dat nog, regen!
Dan is het wachten op de bus en is het altijd de vraag of deze überhaupt wel stopt!
7:35… In de verte is de bus al in aantocht. Met mijn buskaart fier in de lucht geheven bega ik een halve zelfmoordpoging om dit openbare voertuig te laten stoppen. Er zijn dagen waarop dit anders verloopt, kan ik melden! Gelukt! Sissend schuift de busdeur open en verschaft mij het minder prettige aanblik van een chagrijnige, besnorde buschauffeur. Na de stempel bijna door mijn buskaart én het ‘tafeltje’ te hebben geslagen kijkt mijn minder goede vriend nog eens vuil naar me op, waarna ik mijzelf een plaatsje probeer te bemachtigen.
Meestal ligt er een ‘Sp!ts!’, maar vandaag net weer niet!
Na nog even een inspectietochtje naar een toevallig achtergelaten nieuwsblad te hebben gestaakt merk ik op dat de rest van de bus wél een ‘Sp!ts!’ heeft.

Wanneer ik uiteindelijk nabij school uit de bus ben gestapt, vind ik mijzelf terug op een hoge drempel aan de rand van een drukke weg. De bedoeling is dat ik heelhuids aan de overkant kom en dat is me tot nu toe gelukt! Omdat ik weer een van de standaardgevaren des levens heb overleefd voel ik de drang mijzelf even op de borst te kloppen. Na deze drang onderdrukt te hebben loop ik richting school.
De regen komt nu met bakken uit het grijs vallen en er staat een flinke wind. Reden om zo snel mogelijk de droogte op te zoeken, zou je zeggen!
Eindelijk op school aangekomen blijkt dat de deur van de aula nog op slot zit. Half doorweekt is het nu wachten tot de eerste docent voorbij komt aan wie ik kan vragen of ze ‘godverdomme alsjeblieft heel snel die teringdeur open willen maken want ik sta hier te verzuipen!’
Als er eindelijk een lesgevend figuur aan komt, is het eerst wachten tot dat de sleutels zijn gevonden. Ondertussen kan ik een subtropisch zwemparadijs aanleggen in mijn schoenen.
Daarna volgt er een schooldag die ik liever niet vermeld, omdat ik wel nog wil dat de lezer wakker blijft tijdens deze column!

Aan het einde van de schooldag moet ik eerst nog een kwartier wachten op de bus. De regen is inmiddels opgehouden, maar een ijzige wind die er plezier aan beleeft mensen door hun merg en been te waaien is wel nog aanwezig.

De busreis terug is wederom geen pretje. Zodra ik zit komt de hete knoflookadem van een medepassagier mij al begroeten. Of ik de krant even wil aangeven. Op de plek van mijn bestemming aangekomen moet ik mijn leven weer in de waagschaal gooien om aan de overkant te komen.
Eindelijk weer thuis trakteer ik mijzelf op een blikje cola (light!) en trek ik mij terug op mijn zolderkamertje, alwaar ik de verwarming laat gloeien.

Langzaam keert de warmte terug in mijn botten en onder begeleiding van het nummer ‘You can’t always get what you want’, van de filosoof Jagger, probeer ik te bedenken wat er vanavond weer op tafel moet komen…!

Advertenties

Een Reactie op “Uit Het Leven Gegrepen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s